ابوسليمان داراني قدس الله تعالي سره

    از طبقه‌ي اولي است. نام وي عبدالرحمن بن عطيه العنسي است و بعضي گفته‌اند عبدالرحمن عطيه از قدماء مشايخ شام بوده از داران كه ديهي است از ديهاي دمشق و قبر وي در همان ده است و وي استاد احمد بن ابي الحواريست ريحانه الشام در سنه‌ي خمس و عشر و مأتين برفته از دنيا.

   ابوسليمان را پرسيدند كه حقيقت معرفت چيست؟ گفت: آن است كه مراد جز يكي نبود. و هم وي گفته كه در كتابي خوانده‌ام كه حق، سبحانه و تعالي، گفته‌ است، كه كذب من ادعي محبتي اذا حبيئه الليل نام عني. و هم وي گفته كه وقتي به عراق بودم و به شام عارفم.

    بعضي از اين طايفه گفته‌اند،كه به شام از آن عارف بود كه به عراق عابد بود اگر آن‌جا عابدتر بودي اين‌جا عارف‌تر بودي.

    و هم وي گفته، كه هر چيزي كه ترا از حق، سبحانه، مشغول كند بر تو شوم است و هر چيزي كه خوي تو از حق بازكند و خوي تو به اسباب كند ترا دشمن است و هر نفسي كه از تو بر آيد در غفلت نه در ياد حق، سبحانه، بر تو داغ است.

   و هم ابوسليمان گفته: ادخلهم الجنان قبل ان يطيعوه و ادخلهم النار قبل ان يعصوه. 

   و هم وي گفته: اذا بكي القلب من الفقد ضحك الروح من الوجد.

   احمد بن ابي الحواري گويد،ابوسليمان را گفتم كه در خلوت نماز كردم از آن لذت يافتم . پرسيد: كه سبب لذت تو چه بود؟ گفتم: آن‌كه مرا هيچ‌كس نديد. گفت: انك لضعيف حيث خطر بقلبك ذكر الحق.

   وي گفته: من اظهر الانقطاع الي الله فقد وجب عليه خلع مادونه من رقبته.ت:تم: آن‌كه مرا هيچ‌كس نديد.نماز كردم از آن لذت يافتم .  تو شوم است و هر چيزي كه خوي تو از حق بازكند و خوي تو به اسباب ديهي است

   وي گفته: ابلغ الاشيآء فيما بين الله و بين العبد المحاسبه.

 بازگشت